Po utworzeniu odpowiedniego pliku /home/użytkownik/.xinitrc czas zdecydować jak chcemy i czy w ogóle chcemy uruchamiać nasze środowisko graficzne automatycznie. Służy do tego mechanizm tzw. runleveli, dostępny w /etc/inittab. Najczęściej po prostu zaznaczamy, że chcemy startować system do runlevelu 5, co spowoduje włączenie środowiska graficznego. Można je co prawda uruchamiać w 3, przeznaczonym dla konsoli, na zasadzie demona (wpisuje się tam menedżer logowania, taki jak kdm, xdm czy gnomedisplaymanager), ale najpopularniejsze i chyba najlepsze jest właśnie rozwiązanie przez runlevele. Następnie możemy skonfigurować nasz menedżer logowania czy powinien wpuszczać użytkownika bez podania hasła. Jeśli pracujemy samodzielnie na komputerze, warto załatwić sobie autologowanie. KDMa konfigurujemy przez GUI, menedżery typu slim posiadają plik konfiguracyjny tak jest nawet szybciej. Po zalogowaniu do środowiska graficznego powinniśmy już mieć wszystkie potrzebne uprawnienia. Zapomnieliśmy jednak o dźwięku! Najczęściej załadowaniem odpowiedniego modułu zajął się już udev i teraz wystarczy pogłośnić odpowiednie suwaki w alsamixerze. Jeśli korzystamy z pulseaudio, nawet tego nie trzeba robić. Pulseaudio jest jednak dosyć denerwującą nakładką, która nie zawsze działa poprawnie, na nieszczęście jest wymagana przez GNOME.
