Instalacja systemu linuksowego znacznie różni się w zależności od dystrybucji. Najbardziej "hardkorowa" była instalacja gentoo od stage1, gdzie najpierw trzeba było sobie zbudować programy do bootstrapu. W tej chwili gentoo nie wymaga już aż takich skomplikowanych czynności, domyślnie instalacja rozpoczyna się od stage3, co jest znacznym ułatwieniem. Weźmy jednak pod uwagę, że instalacja taka nie ma nic wspólnego z instalowaniem Windows czy Ubuntu tutaj naprawdę wiele rzeczy trzeba zacząć od zupełnego zera. Jest taki żart, że jakby linuksiarza zostawić ze scyzorykiem na Syberii, to po dwóch latach miałby on już igloo i serwer pocztowy w domenie syberia.org. Rzeczywiście, wiele rzeczy trzeba zacząć od zupełnego początku. Podobną instalację typu miniiso posiadają też inne systemy, jak na przykład Archlinux, Slackware i inne, bazujące na Slackware, choćby Zenwalk. Istniała polska dystrybucja, niestety już nieboszczka, KateOS, gdzie instalator także bazował na tym ze Slackware i był w całości napisany w bashu i ncurses. Instalowanie Ubuntu przy tym wygląda jak "dalej, dalej". Tutaj też klika się dalej, jednak trzeba skonfigurować wiele rzeczy ręcznie, znając się na plikach konfiguracyjnych i innych mechanizmach linuksowym, zaś z /etc nie wolno mieć problemów. Oczywiście nie dla każdego taki system.
