Dla początkującego użytkownika Linuksa przeznaczone są środowiska graficzne. Gdy już mamy dystrybucję typu Ubuntu, Mandriva, SUSE czy inną dla początkujących Fedora jest tu świetna możemy zainstalować dowolne środowisko. Ale uwaga, jest tu haczyk środowiska są zmodyfikowane. W Fedorze domyślnym jest GNOME, w Mandrivie KDE, w pozostałych dwóch także GNOME, choć ostatnio Ubuntu posiada swoją jakby nakładkę na GNOME o nazwie Unity. KDE przeznaczone jest raczej dla power userów, choć jego obsługa nie nastręczy większych trudności początkującym. W końcu tutaj wszystko się klika, jednak możliwości są ogromne. Jeśli chcemy po wykonaniu dowolnego skrótu klawiszowego mieć możliwość wpisania kilku zdań z klawiatury w pole tekstowe, jest to jak najbardziej możliwe do osiągnięcia. Trudno sobie wyobrazić funkcjonalność, której KDE nie potrafi. Konkurencyjne dla KDE jest całkiem duże GNOME. W wersji trzeciej tego środowiska zmieniono całkowicie jego wygląd i zachowanie, rezygnując z naśladowania paska zadań i menedżera okien Windows, jak to ma miejsce w KDE. Użytkownik postawiony zostaje przed czymś, co się zupełnie inaczej zachowuje i zupełnie inaczej działa. Niestety, w wersji trzeciej nie działają aplety panelowe, co było bezpośrednią przyczyną włączenia jako domyślnego środowiska w Ubuntu Unity zamiast GNOME.
